MADIMAK'TAN ÇIĞLIKLAR GELİYOR

Joomla Plugin

Alevinet 4https://youtu.be/lHnTHy-1UZo?t=39 

Ve... Tarih tekerrür etti. Binlerce yılın cadı yakma deneyimleriyle evrilmiş kara cübbeli sakallıların ağızlarından salyalar akıtarak giriştikleri en pis en canavarca eylem. Ve o eylemin gerçekleştirildiği mekan: Madımak.

O Madımak’tan halen çığlıklar geliyor…

2 Temmuz 1993’te insanlık tarihinin en vahşi, en iğrenç katliamlarından birisinde 33 aydın, sanatçı, yazar, semahçı ve 12 yaşında bir çocuk olan Koray’ın katledilmesine sahne olan Madımak Oteli Alevi örgütlerinin, Alevilerin, demokrasi güçlerinin ve de Sivas Şehit ailelerinin 17 yıldan bu yana süren mücadeleleri sonucu nihayet kamulaştırıldı.

Madımak Otelinin kamulaştırılması tek başına oldukça olumlu bir olgudur, ama asla yeterli değildir. Yıllarca Madımak için “Kültür, Sanat, Kardeşlik, Barış Müzesi” gibi tanımlamalar yapıldı. Bunların hiçbirisi Madımak Katliamının yaşandığı böylesi bir vahşet için düşünülemez ve dillendirilmesi bile doğru değildir. Hele katliamdan sonraki zamanlarda katillerin kimisinin Bakan, Milletvekili, Belediye Başkanı, Belediye Meclisi üyesi yapıldığı, katillerinin avukatlığına soyunan, yıllarca o katilleri koruyan, kollayan, kamu kuruluşlarında besleyen gerici, asimilasyoncu, faşist AKP iktidarının sözcülerinin Madımak’ta yitirdiğimiz canların aileleri ve Alevi toplumuyla adeta dalga geçercesine “Anı Köşesi, Çocuk Kütüphanesi, Koru, Park” gibi tanımlamalar asla kabul edilemez . Bu tür sözler olsa olsa katliamı sıradan bir adli olay göstermek, katliamı ve katilleri meşrulaştırmaktır.

Oysa hükümetin önünde yapması gereken iki önemli görev bulunmaktadır. Birincisi, demokrasi havarisi pozundaki bu hükümetin biran önce hiçbir oyalamaca ve ayak oyunu olmaksızın benzer acıların bir daha asla yaşanmaması, toplumsal barışta yarattığı tahribatın bir parça iyileştirilmesine katkı sağlaması, Madımak Aileleri ve Alevilerin ve toplumun önemli bir kısmının insani beklentisinin gerçekleştirilmesi için derhal “Madımak Utanç Müzesi” yapmasıdır.

İkincisi, 8 saat boyunca cumhurbaşkanından, başbakana, yardımcısına, bakanlara ve tüm ülkenin televizyonlardan naklen seyrettirilen Madımak katliamının, tüm yönleriyle araştırılması ve olayda sorumluluğu olan en üstten en alttakine kadar her bir sorumlunun, kurumun ve olayın açığa çıkartılması, suçluların bir an önce açıklanması ve yargı mekanizmasının işletilmesidir.  

Ve de devlet hem Madımak, hem de ülkemizde gerçekleştirilen diğer tüm katliamlar ve soykırımlarla yüzleşmeli ve derhal özür dilemelidir.

Bu hesaplaşma ve yüzleşme taleplerini seslendirmeye devam ederken, hem Alevilerin, hem de duyarlı ve sorumluluk sahibi herkesin kendisine sorması gereken bazı soruların olduğunu da anımsatmalıyım.

Örneğin Madımak’a gelinen süreçten önce ne tür organizasyonlar yapıldı?

Neden faşist Alpaslan Türkeş’in ‘Altın Hilal’ olarak adlandırdığı Çorum, Amasya, Tokat, Sivas, Erzincan, Malatya ve Maraş illerinde ABD Büyükelçiliği 1.Katibi Alexander Peck başta MHP olmak üzere çeşitli sağcı parti, dernek ve sendika yöneticileriyle bir dizi toplantılar yapıyordu? Neden bu toplantılar sonucunda bu illerin neredeyse tümünde Alevi – Sünni çatışması yaratılmaya çalışılarak çeşitli cinayetler işleniyor ve katliamlar gerçekleştiriliyordu?

Nasıl oluyordu da, 1974 yılındaki Barış Harekâtında 45 dakikada Kıbrıs’ın yarısını işgal edebilen ve Nato’nun 3. büyük ordusu olan TC ordusu, Sivas Madımak katliamını 8 saat seyrediyor ve müdahale etmiyordu?

Bu sorulara doğru yanıtlar verdiğimizde Madımak Katliamının da, diğer katliamların da Büyük Ortadoğu Projesinin gerçekleştirilmesine yönelik planın parçaları olduğunu rahatlıkla görebiliriz.

Bir başka can alıcı konu da hepimizin bildiği gibi aynı yıl, yani 1993 yılında Almanya’nın Solingen kentinde aşırı sağcı faşistlerin kundakladığı bir evde yaşamını yitiren Türkiyeli 5 vatandaşın evlerinin olduğu yere, katliamı kınamak için Alman hükümeti tarafından bir anıt müze yapılmış ve bahçesine beş adet ceviz ağacı dikmiştir. Oysa Madımak Otelinin olduğu yerde et lokantası açılmış ve bir takım insan kılıklılar, Sivas Madımak Otelinde katledilen canların çığlıklarının yankılandığı o iğrenç binada et pişirip, kebap yemişlerdir. Kamulaştırma sürecinde çok daha üzüntü verici bir durum yaşandı. “Katliam ile değer kazandı, marka değeri oldu” denilerek, o otelden fahiş fayda umanlar en az oteldeki canlarımızı yakanlar kadar insanlık dışı bir düşünce içinde olmuşlardır.

Diğer yandan egemenler yıllardır büyük bir çabayla Madımak ve benzeri katliamların üstünü örtmek istiyorlar. Yani katliamcılara ve katillere kol kanat germeye devam ediyorlar. Ve yüzsüzce, fütursuzca, bir o kadar içimizi acıtacak şekilde bize “Madımak’ı Unutun” diyorlar.

Nasıl unutabiliriz, 33 aydın, yazar, sanatçı, karikatüristimizi?

Nasıl unutabiliriz, şiirlerimizi, türkülerimizi, kadınlarımızı, kızlarımızı, çocuklarımızı?

Nasıl unutabiliriz, Asım Bezirci’yi, Hasret Gültekini, Metin Altıok’u ?

Nasıl unutabiliriz, Menekşe’yi, Asaf’ı, Serpil’i, Akarsu’yu, Atay’ı, Çimen’i, Behçet Aysan’ı ve diğerlerini?

Nasıl unutabiliriz, ”adım Koray, / daha on iki yaşındayım / ve ben hiç büyümeyeceğim Sivas Madımak’ta yandım / din adına – din adamlarınca yakıldım / ak günler bekleyen ülkemin / karanlık düşünceleriyle” diyen henüz 12 yaşındaki Koray’ı?

Nasıl unutabiliriz, “Adını söylesem dilim takılır / Sanki yüreğime bir şey çakılır / Orda semah dönen nara yakılır” dizelerinde yakılan semahçılarımızı?

Hem nasıl unutabiliriz ki, Madımak Otelinde 33 canımızın ve 2 otel görevlisinin katledilmesinden sonra dönemin Başbakanı Tansu Çiller’in “oteli saran vatandaşlarımıza bir şey olmamıştır, çok şükür oteli saran halktan kimsenin burnu bile kanamamıştır “ demesini?

Nasıl unutabiliriz ki, Demirel’in “olay münferittir, bir otelin yakılmasından dolayı can kaybı vardır” demesini?

Biz asla unutmayacağız!

Unutmayacağız ki, ülkemiz daha fazla karanlıklara çekilmesin!

Unutmayacağız ki, Madımak Utanç Müzesi olsun…

Unutmayacağız!

Çünkü unutmak demek, 1993’te Madımak Otelini ateşe veren katillerin yaktığı ateşin sıcaklığının bu insanlık dışı katliamda sorumluluğu olan herkesi yakmaya devam etmesi demektir ve Madımak yangının sona ermesi için, 17 yıldan bu yana vicdanlarda yankılanan çığlıkları biraz azalması için tek çözüm yolu vardır. İnsanlık için, insanlığın böyle bir katliamdan utanç duyması ve bir daha asla yaşanmaması için Madımak Utanç Müzesi olsun, olmalıdır, olacaktır.

Erdal YILDIRIM

28 Kasım 2010

Sunday, 25 Ağustos 2019

DUYURULAR

AVRUPA PANELLERİ

******

1-) DANİMARKA AARHUS 

Aarhus Alevi Kültür Merkezi

 

3 Mayıs Cuma 18:00 

 

"DERSİM TERTELESİ ve ALEVİ KATLİAMLARINI KONUŞUP

MAYIS AYINDA YİTİRDİĞİMİZ  68 ÖNDERLERİNİ" ANACAĞIZ.

  Aarhus DK Panel afii

ADRES: BREDSIFTEVEJ 8, 8210 AARHUS

 

Not: 4 Mayıs Cumartesi Saat 10:00'da HEDENSTED AKM'de Kahvaltıda buluşalım. 

Tüm canları, dostları, yoldaşları bekleriz.

 ******

 

2-) ALM./BREMEN 

 

5 Mayıs Pazar  13:00

Bremen Cemevi 

 

"DERSİM SOYKIRIMI ve MAYIS ŞEHİTLERİ" PANELİ  

 Bremen panel afii 05.05.2019

 

Adres: Breitenweg 41, 28195 Bremen 

Tüm canları, dostları, yoldaşları bekleriz.  

****** 

 

4-) ALM./HAMBURG

 

6 Mayıs Pazartesi  18:30

"DERSİM TERTELESİ VE 68 ÖNDERLERİ" Paneli 

 Hamburg panel afii 06.05.2019

Adres: Nobistor 33, 22767 Hamburg

Tüm canları, dostları, yoldaşları bekleriz.

******

 

Makale Görünüm Sayısı
309763